Scroll voor het artikel

We kunnen nog zoveel worden #8

Anne Bosveld is spoken-word-artiest en studeert creative writing bij ArtEZ. Ze heeft samen met haar zus Lisa een hoofdrol in de film Genderbende. Speciaal voor deze gelegenheid schreef ze een voordracht.

*****

We kunnen nog zoveel worden.
Maken grenzen waar vaak overheen gelopen wordt.
Ik hoorde laatst op het nieuws over ene Michael P. hij verkrachtte Anne Faber.
Heeft haar daarna vermoord en in het bos bij Zeewolde achtergelaten.
Dit soort types moeten opgesloten worden. Ze mogen de maatschappij niet meer zien.
Wat voor zin heeft ons rechtssysteem als we pas ingrijpen nadien.
Er ligt een grens tussen beminnen en bedwingen.
Dat we in het buitenland werkzaam zijn betekent niet dat in Nederland ons alles zint.
Er valt nog zoveel te winnen.
Dus sprekend van mens tot mens waar ligt jullie grens?
Willen we over andere grenzen gaan om dit te bereiken.
Of blijven jullie zwijgen?
Maar ik spreek me uit; ik hoef geen muisjes met beschuit als de moeder geen keuze heeft.
In de opperhuid van mijn knokkels heb ik genoeg eelt opgebouwd om met mijn vuisten
klappen te geven, aan de mannen die over grenzen van vrouwen gaan.
Ik wil niet zeggen dat geweld de oplossing is en daarom sta ik hier.
Ik strijd voor gelijkheid met mijn woord.
Dus luister alsjeblieft.

We kunnen nog zoveel worden.
Werk met me naar een toekomst waar ieder kind gelukkig kan worden geboren.
Doktoren overal ter wereld eventueel veilige abortus kunnen uitvoeren.
We anticonceptie naar landen die het niet hebben kunnen brengen.
Laten we alles wat voorkomen kan worden voorkomen, ook al kan je het gevaar niet altijd
kennen. We moeten onze stem laten horen en ons zo voorbereiden op het onbekende.
Veel kinderen hebben niet de mogelijkheden die wij hier hebben. Zijn niet zelfredzaam en
hebben geen recht op studeren. Wij leren hier over seksuele voorlichting en zij niet. Zeg me
dat dit niet eerlijk is. We strijden naar gelijkheid maar willen superieur boven een ander
staan.

We kunnen nog zoveel worden als we maar zien dat een ander niet slechter is omdat
die andere dingen aanhangt. Het belangrijkste is dat we inzien waar de grenzen liggen. Hoe
de mens zo is geworden en we kunnen voorkomen dat mensen slachtoffers worden. De
wereld kan een voorbeeld nemen aan de goedheid van de mensen die niets ten koste van
een ander doen. Rutgers is de basis van vele projecten die iets voor een ander doen.

Maar we kunnen nog zoveel worden dus sta niet te lang stil bij wat we hebben overwonnen.

We zijn er nog lang niet. Miljoenen mensen hebben het niet zoals wij het hier hebben. En hier is het nog niet eens zoals we het willen hebben. Het komt niet naar ons toe waaien we moeten het goede naar ons toe halen. Voorkomen dat mensen worden verkracht, ongewenst kinderen krijgen, snelle bevolkingsgroei ervoor zorgt dat er te weinig eten is en mensen sterven aan hongersnood. Er te veel kinderen zijn om school te betalen. Geluk een ver begrip is omdat overleven dichterbij staat.

We kunnen nog zoveel worden als we maar werken aan deze zorgen. Morgen is weer een nieuwe dag, maar voor velen is dit het niet. Ze blijven hetzelfde houden. Worden geslagen door hun man, en kunnen niets doen omdat ze afhankelijk zijn. Maar wij hebben de kracht om iets te veranderen. De macht om andere
landen te helpen. Ervoor te zorgen dat vrouwen veilige abortus kunnen laten uitvoeren, niet
seksueel misbruikt worden en anticonceptie kunnen gebruiken. We kunnen ze een toekomst
geven, een studie en een leven. Laten zien wat liefde daadwerkelijk inhoud naast het
seksuele gegeven.

We kunnen nog zoveel worden. Laten we het dan ook zijn. Jouw zorgen
zijn mijn zorgen en Rutgers zal er voor je zijn. Want hij had zijn handen thuis moeten
houden. Zijn lippen niet op de jouwe mogen drukken, hij had je niet mogen slaan omdat je
weigerde te bukken, hij had alles niet mogen doen, de afdrukken van zijn vingers horen niet
op jouw huid. Ik hoop dat als hij vrijkomt, hij zichzelf de greppel in rijdt. Hij alles kwijtraakt
wat hij liefhad, omdat hij de liefde misbruikt had. Ik hoop dat hij krijgt wat hij verdient. Maar
ik zal me erbuiten houden. Geweld is niet de oplossing. Maar we kunnen zoveel beter. Dus
maak het beter.

We kunnen nog zoveel worden. Wij zijn de liefdesdragers. Wij zijn voor velen de hulp naar morgen. Wij zijn de goede daden. Dus maak ze. Kom, we kunnen nog zoveel worden.

Draag ze; iedereen die een hand nodig heeft. Ik heb nog hoop voor de toekomst, maar werk met me mee. Wij Vrouwen Eisen, Dolle Mina, Wilhelmina Drucker, Johannes Rutgers. Ieder mens die strijdt voor gelijkheid, zorg en geluk. Want dit zijn de namen. Zij zijn de daden. Dit zijn de helden, en de jaren zijn de dragers.

We kunnen nog zoveel worden. Maak me. Maatschappij gedraag je. Ik moet nu vooral over succes praten en ik doe mijn best maar het gaat moeizaam. Het slechte overheerst vaak. Een fout en voor iemand kan de wereld vergaan. Wij staan hier ver vandaan. Doen ons best, hebben hoop voor de toekomst, maar alleen met hoop kom je niet verder. We zijn mensen, die kunnen niet alle slechtheid oplossen. Maar laten we het in ieder geval proberen want wij hebben de oplossingen. Laten we samen stappen tellen, ik wil over de ontelbaarheid lopen. Laten we onze huiden leeg schelden en vullen met lieve woorden. En leer ons zeggen; lief, het leven is zo slecht nog niet. Laten we alles achter ons laten, niet opnieuw beginnen maar verder. Laten we aftellen naar een wereld zonder mensen die mensen haten, hokjes denken en gehaatzaai. Laten we liefhebben tot in de verre streken.
Liefhebben tot daar waar overal zich bevindt.

Laten we liefhebben verder dan waar we mensen horen zeggen: lief, het leven is zo slecht nog niet.
Laten we vanaf nu van ieder houden ongeacht leeftijd, huidskleur, religie of geslacht.
Laten we samen zijn, en dansen, dansen, dansen tot diep in de nacht.
Laten we bovenal samen. Samen nooit meer alleen.
Want lief, het leven is zo slecht nog niet. Nu dat wij erin leven.

 

Anne Bosveld © David Jagersma / Live Magazines

Deel dit artikel