Scroll voor het artikel

Rutgers als rolmodel #2

Sophie Hilbrand geeft het podium aan de internationale gasten Saeda Bani, Humphrey Nabimanya en Jonah Chingu.

Saeda Bani komt uit Bangladesh en is actief voor de Bandhu Social Welfare Society in haar land. Die organisatie zet zich in voor seksuele voorlichting en educatie van jongeren. Ook probeert haar organisatie de issues rondom seksuele gezondheidszorg op de politieke agenda te zetten. “In Bangladesh is het een uitdaging om over deze issues te kunnen spreken. Dat maakt het automatisch ook tot een uitdaging om het op de politieke agenda te zetten. In sommige delen van Bangladesh wordt het gezien als een taboe.”

Humphrey Nabimanya komt uit Oeganda en is van de youth movement Reach A Hand. “Ik kom uit een familie van 26 kinderen. Ik ben de jongste. Mijn zussen waren getrouwd toen ze zestien of zeventien jaar waren en voor mijn broers was het niet mogelijk om hun school af te maken. Voor mijzelf en mijn broers en zussen was het moeilijk en uitdagend om onszelf te informeren op het gebied van seksuele gezondheidszorg en geboorteplanning. Meisjes in Oeganda zijn op jonge leeftijd zwanger, soms al op tienjarige of elfjarige leeftijd. Seksuele voorlichting is essentieel.”

Saeda Bani © David Jagersma / Live Magazines

Tot bloei laten komen

Jonah Chinga uit Kenia zet zich in voor de LHBT-beweging in Kenia, de Gay And Lesbian Coalition Kenya (Galck).
“In mijn werk als activist draait het niet alleen om gelijkheid maar ook om wat je nodig hebt als jongere om tot bloei te kunnen komen. Als jonge homoseksuele man in Kenia was dat voor mij een uitdaging. Er was gebrek aan kennis en voorlichting. Het internet was voor mij een belangrijke bron van research. Daar vond ik kennis over homoseksualiteit. Met onze organisatie creëren we een veilige haven voor jongeren waar ze openlijk kunnen spreken over seksualiteit en seksuele gezondheid. Dat blijft ook een uitdaging, want onze regering is nog niet klaar om hierover te spreken. Het zou mooi zijn als jongeren – doordat we een veilige plek creëren – hun conservatieve houding ten aanzien van seksualiteit veranderen naar een open houding en zich durven uitspreken.”

Aanvankelijk was het de bedoeling dat de nieuwe minister voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking in gesprek zou gaan met de activisten, maar omdat het kabinet Rutte III pas net van start is gegaan, lukte het minister Sigrid Kaag niet om erbij te zijn. Zij wordt vervangen door Reina Buijs, als plaatsvervangend Directeur-Generaal Internationale Samenwerking van het ministerie van Buitenlandse Zaken.

Reina Buijs © David Jagersma / Live Magazines

Bruggen bouwen

Reina Buijs vertelt dat ze bruggen probeert te slaan tussen organisaties als Rutgers en ministeries. Daarnaast heeft ze de mogelijkheid om veel te reizen. “Het is heel belangrijk om te luisteren en te praten in verschillende landen om goed beleid op het gebied van seksuele gezondheid en rechten te kunnen maken. Als je niet luistert, weet je ook niet wat er speelt en wat jongeren nodig hebben.”

Buijs vertelt dat Nederland zich al jaren inzet voor seksuele gezondheid en rechten in de wereld. “In 1994 bijvoorbeeld, was er een grote internationale conferentie over dit onderwerp waar toenmalige minister Pronk zich luid en duidelijk uitsprak over landen waar de bevolkingsgroei sterk is, om zich in te zetten voor geboorteplanning en seksuele rechten. Maar we zijn er nog lang niet.”

Sophie Hilbrand vraagt aan de activisten: “Wat zouden jullie willen dat Nederland doet? Wat hebben jullie van ons nodig?”
Saedi Bani: “Ik denk dat we vooral allemáál iets moeten doen, maar het zou fantastisch zijn als de Nederlandse organisaties en uw ministerie onze overheid kan pushen om seksuele gezondheidszorg en voorlichting op de politieke agenda te zetten. En natuurlijk zou ik blij zijn met ondersteuning van onze jongeren. Humphrey Nabimanya knikt en vult aan: “Jullie – en ook Rutgers – kunnen een rolmodel zijn voor ons zijn. En loop met óns mee, niet met onze overheid.”
Jonah Chinga hoopt dat Nederland organisaties die zich inzetten voor bijvoorbeeld de LHBT-beweging financieel kan ondersteunen, omdat iedereen in Kenia moet vechten voor dezelfde financiële pot.

“Meer geld is er dus nodig, we noteren het”, roept Sophie Hilbrand lachend. “En laat je niet vertellen door de oudere machthebbers wat je moet doen. Die willen alleen maar aan de macht blijven”, zegt Saedi Bani.

Humphrey Nabimanya © David Jagersma / Live Magazines

Wake up call

Hilbrand: “In Bangladesh is het geboortecijfer van 7 kinderen naar 2,4 kinderen gegaan. Wat is het geheim, Saedi? In Afrika verdriedubbelen de geboortecijfers juist.” Saedi Bani vertelt dat de overheid door een aantal grote rampen een wake up call kreeg over de groeiende populatie en zich intensief is gaan inzetten voor geboortebeperking. “Ze zijn echt langs de deuren gegaan om voorlichting te geven over anticonceptie. Dat heeft het geboortecijfer drastisch beperkt. Ngo’s en de overheid werkten daarbij samen en dat heeft geleid tot een gedragsverandering.”

De sprekers zijn er het over eens dat er niet alleen gepraat moet worden met de overheid, maar dat de krachten vooral van onderop moeten komen, van de jongeren zelf, en ook vanuit niet-gouvernementele organisaties. Ze willen niet dat de oude garde de regels blijft bepalen.
Jonah Chinga: “De jeugd heeft de toekomst, maar ís ook de toekomst.”

Jonah Chinga © David Jagersma / Live Magazines

Deel dit artikel